Bu akşam müzikle alakasız ikinci girdimi yazıyorum buraya (ilki için). O kadar boğulmuş ve çaresiz (:((() hissettim ki bunu bi kez daha yapmak istedim. Gerçi ilkinde tamamen Kıvançcığım içindi ya, vatevır…
Seçimler yapmaktan nefret etsem de yarından itibaren yaklaşık 1 yıl boyunca yapmak durumunda -dikkat, zorunda değil- kalacağım. Bu kabullenişin kolaylığıysa mutlu sonla bitecek ihtimalini bulunduruyor olmasından kaynaklanıyor sadece. Ha, belki bir de benim çok hayalperest olmamdan, kestiremiyorum tam.

Aynı anda o kadar çok şey yapmak, o kadar yere gitmek, o kadar şey bilmek istiyorum ki, her şeye açlığımın sonu yine ilklerin verdiği şişkinlikle bitiyor, olur ya… Hayır size Kayra cümleleri dizmeyeceğim burada, ya da müzik terapilerimden bahsetmeyeceğim elbette. 4 yılın sonunda gittiğim yerde sadece yine beni bulacağımdan bahsediyorum en dolaysız şekliyle. İsteklerimi şekillendirmem gereken, tercihlerimi onları incitmeden, kapılarını kapatmadan yapmam gereken 1 yıl, harflerle dolu 1 yıl bekliyor beni. Yan yana yazsam kelime oluşturur mu acaba?

Ünlü : G
Ünlü demiştim : M
Ama Ünlü : T
Ünlü? : F
Ünlü!! : L
Ünlü:( : S
Ünlü:((( : K
Ü…ü : P

Joker : A. Alfabenin yarısından fazlasını oluşturacak kadar mümkünse. Kafi, teşekkürler.

“Peki 1 yılın sonunda n’olacak?” diyorum. Tatmin olacak mıyım yazdığım kelimelerle? 750 kelimede kendimi ve yaşadığım zorlukları nasıl aştığımı anlatırken yalanlarımı ne kadar özenli sıraladığım beni “mutlu son”uma oluşturacak mı?

SALATA

Sendrom filan değil ki bu, şımarıklık biraz belki. Ah, teşekkürler. Siz de öyle.

GALATA

Güzel ama daha uzun olmalı…

ATAMAK

Bu biraz daha yaklaştırır beni belki, ama hala olduğum yerdeyim; gördünüz ya.

MALAFAT

1 yılda MALAFATla “mutlu son”a ulaşacağımı hiç sanmıyorum.

PATLAMAK.

boom.boom.pow.

Düzeltme: Bunu yazarken ne dinlediğimi de söyleyeyim tam olsun okuyucu…

Durutti Column’un yeni albümü, Love In The Time Of Recession, şahane; martta çıktı gerçi yeniliği kalmadı da. Dinleyin velhasıl.