Uzun zamandir sesini duyamıyorum. Biri için elim telefona gitmiyor, diğeri için gitse bile kırmızı tuşun mecburiyetine boyun eğiyorum.

Birilerini arkada bırakıp gitmek kolay. Kimisi için ağıt yakarsın gözyaşlarını saçarak, kimisine sessizce kızarsın yaptığı sorumsuzluklara rağmen bağrına basarak. Sen tam bunları yapıyorken bi başkası senin için aynı sırada başlar içinden atamadığı sevgisini sana kızarak kusmaya.

Kardeşlerim dediğim iki insandan çok uzağım. Birinden ben uzaklaştı, diğeri hepimizden. Şehir, ülke değiştirmek yetmeyecek onlara tekrar kavuşmak için.

Ama şu an ne yapacağımı ben dahi bilmiyorum. Çaresizliğimi bir kez daha şarkılarda arıyorum. Bu bir albüm yazısı olabilirdi de. Olmasın:

City and Colour - O’Sister (Little Hell, Vagrant, 2011)

What’s running through your veins, that’s causing you such pain?
Does it have something to do, with the pills they gave to you?
What is eating at your soul? 
Was it the whispering ghost, that left you out in the cold?